Antes de iniciar o Camiño recoméndase pasar un sinxelo recoñecemento médico para asegurarnos de que non haberá imprevistos físicos; para iso precisaríase ademais dun adestramento, camiñando durante días sucesivos, distancias cada vez maiores.

Vestido e calzado para a marcha:

• A vestimenta debe ser folgada e transpirable, para evitar os frecuentes rozamentos que producen dermatite de contacto, sobre todo na parte interna das coxas.
• Ademais débese levar roupa adaptada á climatoloxía da época na que se realice a peregrinación. É necesario non esquecer un sombreiro para evitar insolacións.
• O calzado é fundamental. Debe ser bota que abrace o nocello, pois os camiños son irregulares, para evitar as torceduras, que poderían obrigar a suspender a marcha. Ademais de ser alta, a bota debe ser impermeable e transpirable, para evitar os problemas derivados da sudación do pé, como as bochas e as micoses.
• Complemento do calzado son os calcetíns, de la ou similar, que se deberán cambiar a miúdo.

Outras recomendacións:

• Levar unha caixa de primeiros auxilios.
• Se se viaxa de noite deben usarse reflectores.
• Na estrada, circula sempre pola beiravía do lado esquerdo.
• Evita crear grupos ou amontoarse na calzada.
• Fai sempre caso das recomendacións da Garda Civil, da Policía, Protección Civil e Cruz Vermella.
• Mantén a limpeza dos locais e lugares de acampada, e procura ser respectuoso e amable coa poboación.
• Valora e aprecia o esforzo das persoas que atenden os albergues
• Procura ler algo sobre a historia do Camiño para comprender mellor o seu significado.
• Programar as etapas con realismo, sen esixirnos metas que non nos permitan gozar da viaxe, así como contar con días de descanso.
• Necesitas un saco de durmir se vas utilizar os albergues.
• É recomendable unha esteira ou foam para evitar durmir ou descansar directamente sobre un chan húmido.
• Lembra que só se permite durmir unha noite en cada albergue, agás en caso de enfermidade.
• O peso da mochila non debería superar o 10% do peso corporal.
• Lembra que os albergues non se poden reservar, agás no caso dos albergues privados.

Cada século celébranse 14 anos santos, cunha cadencia de 6-5-6-11 anos.

Un ano xubilar é un período no que a Igrexa tradicionalmente lles concede aos fieis singulares grazas espirituais. Empezou en 1122 co Papa Calisto II e confirmárono outros papas; Alexandro III na bula Regis eterni, de 1179, outorgoulle perpetuidade.

Para gañar o xubileo o peregrino ou a peregrina terá que cumprir as tres tradicións:

• Visitar a tumba do Apóstolo na Catedral e rezar algunha oración.
• Recibir o sacramento da confesión (xa sexa na Catedral ou en calquera outro lugar, quince días antes ou despois).
• Recibir a comuñón. Esta indulxencia élles aplicable aos defuntos.

As indulxencias xubilares outórganse unha vez ao día con estas condicións:

• Visitar a Catedral rezando algunha oración
• Recibir os sacramentos de confesión (quince días antes ou despois) e a sagrada comuñón.