Camiño do Norte 

A orixe da peregrinación a Santiago pola ruta da costa asturgalaica remóntase aos momentos inmediatamente posteriores ao descubrimento da tumba do apóstolo Santiago o Maior (cara ao 820). Os camiños do antigo Reino de Asturias foron pioneiros en canalizar peregrinos a Santiago.

A ruta da costa gozou dunha vitalidade semellante á dos demais camiños xacobeos "primitivos", antes de que nos séculos XI-XII os monarcas hispanos potenciasen o Camiño Francés como itinerario xacobeo privilexiado, vertebrando os reinos cristiáns do norte peninsular. A promoción do Camiño Francés, no entanto, non supuxo a decadencia dos camiños asturgalaicos, xa que se potenciou a peregrinación no treito León-Oviedo dende finais do século XI.

O Camiño do Norte non é un camiño costeiro local, para uso exclusivo dos asturianos e ribeiráns. A través dunha ruta medieval constituíuse unha corrente xacobea internacional canalizada cara aos santuarios de Oviedo e Santiago de Compostela, non tan nutrida como a do Camiño Francés, pero cunha vitalidade constatable ata o século XVIII. Estes peregrinos viñan por terra dende Francia, ou por mar, recalando nos portos vascos e cántabros, procedentes de países atlánticos (Inglaterra, Flandres, Alemaña e Escandinavia). Logo camiñaban cara ao santuario de San Salvador de Oviedo e a catedral de Santiago.

Tan axiña como chegaban a Castropol, os peregrinos tiñan que embarcar para cruzar a Ría de Ribadeo ou bordear a súa marxe dereita ata a ponte de Santiago de Abres e así pasar a terras galegas. Hogano, a ponte dos Santos, tendida entre Asturias e Ribadeo, simplifica esta entrada. Unha vez en Galicia, a ruta está ben documentada: partía de Ribadeo, porto no que tamén desembarcaban peregrinos, internábase nos vales de Vilanova de Lourenzá e Mondoñedo, cruzaba as terras altas e chás de Vilalba e Guitiriz e recibía a hospitalidade do mosteiro de Sobrado dos Monxes, antes de se unir en Arzúa ao Camiño Francés.

Google Earth

Vegadeo - Santiago (10 etapas)
Ribadeo - Santiago (10 etapas)